Carasso, Fred / Liggende vrouwenfiguur / 1950

Binnenstad, Goudsteeg, Patio Muzerie

In 1922 verlaat de tot het communisme bekeerde Fred Carasso noodgedwongen het Italië van Mussolini. Hij vertrekt naar Frankrijk, maar wordt daar vanwege zijn politieke activiteiten uitgewezen naar België, waar hij als decorateur en houtsnijder werkt.

In 1934 vestigt hij zich in Nederland, waar hij aansluiting zoekt bij het links intellectuele artistieke milieu in de hoofdstad. Hij betrekt een atelierwoning in Amsterdam en ontdekt al snel dat zijn classicerende beeldhouwkunst goed valt in de lage landen.

Verzet

In de oorlogsjaren 40 - 45 is Carasso met collega-beeldhouwers Gerrit van der Veen en Leo Braat actief in het verzet. Na de oorlog krijgt hij belangrijke monumentale opdrachten, onder meer voor verzetsmonumenten.

Herhaaldelijk keert hij zich in felle bewoordingen tegen de modieuze golf van abstracte kunst (zoals die van Zadkine en de zijnen), maar in de jaren zestig laat ook hij zich verleiden tot abstraheringprocessen.

Bewegingsdimensie

Het beeld van de zwevende vrouwenfiguur dat een vaste plek gekregen heeft in de patio van de Muzerie, bevestigt dat de kunstenaar gefascineerd werd door gesloten, zwevende vormen die gebaseerd zijn op vrouwenfiguren. Bij voorkeur projecteerde hij het vrouwelijk lichaam in harmonieuze vormen met een sterke bewegingsdimensie.

Enkele beelden van de kunstenaar die in 1969 in Amsterdam overleed, bevinden zich in de permanente collectie van museum De Fundatie. Hoewel hij zich in de eerste plaats beeldhouwer voelde, heeft hij ook veel werken op papier (variërend van collages en frottages tot inkt- en krijttekeningen) nagelaten die gekenmerkt worden door pluriformiteit.

In zijn tekeningen springt Carasso vrijmoedig van de ene stijlvariant naar de andere. De ontwikkelingen in zijn beeldhouwkunst zijn logischer en consequenter.