Roothaan, Steef / Kikhondje / 1991

Zwolle-Zuid, Hanzestadlaan

De legitieme vraag luidt: Wat verbeeldt dat vreemde mormel op die buitenproportionele sokkel zich eigenlijk? Zoveel eerbetoon zou verboden worden. Wie tot die conclusie komt, vindt vreemd genoeg de maker van het monument aan zijn zijde.

Zowel in opdrachten als in vrij werk bevraagt Steef Roothaan (Nijmegen, 1954) het fenomeen ‘monument’. Dat deed hij voor het eerst in de vroege jaren tachtig. Mensen die op een voetstuk geplaatst worden stralen macht uit of worden verheerlijkt. Ze tronen hoog uit boven gewone stervelingen en toevallige passanten. Of zij die aparte status altijd eerlijk verdiend hebben, valt te betwijfelen.

Perspectief

Door een bastaardbeest de monumentale heldenstatus te verlenen, wakkert Steef Roothaan de discussie over standbeelden impliciet aan. De beeldhouwer uit Rotterdam weet waarover hij het heeft. Hij vervaardigde zelf monumenten die herinneren aan gedenkwaardige gebeurtenissen en die op prominente plekken in de openbare ruimte staan.

Dat neemt niet weg dat hij kritische kanttekeningen over vermeende onverzettelijkheid, hiërarchische structuren of misplaatst heldendom niet uit de weg gaat. Door te wrikken en te morrelen aan maatvoering, perspectief en vormverhoudingen werpt de kunstenaar een ongebruikelijk licht op de vraag of de aanleiding voor de oprichting van een standbeeld in alle gevallen monumentwaardig is. Moeten oorlogen, rampen of dictatoriale leiders altijd herdacht worden of is het beter om ze maar zo snel mogelijk te vergeten?

Vragen

De beelden van Roothaan waren aanvankelijk opvallend plat of silhouetachtig. In een latere fase won de behoefte aan satire en discussie over beeldvorming het van de uitgangspunten die zijn vroege werk beheersten en die vooral dieper ingingen op sculpturale vragen over de relatie tussen vorm en inhoud, beeld en beelddrager, lijnvoering, dimensies en mathematische wetmatigheden.